Een avond bij Gambrinus
Sommige plekken hoeven zichzelf niet opnieuw uit te vinden. Ze moeten de dingen gewoon goed blijven doen. Keer op keer.
Wanneer Luís en Nadim in Lissabon zijn, voelen we een zekere verantwoordelijkheid om hun onze versie van Portugal te laten zien. Niet per se de nieuwste plekken of de plekken waar iedereen het over heeft, maar de instituten die de stad mede hebben gevormd. Deze keer betekende dat een diner bij Gambrinus.
Gambrinus, geopend in 1936, maakt al negentig jaar deel uit van Lissabon. Vlak bij Rossio, aan de Rua das Portas de Santo Antão, is het een van die steeds zeldzamere plekken waar traditie niet geënsceneerd aanvoelt. Je merkt het in de ruimte (hout, licht, tapijten), in de rituelen en vooral in de mensen.
Sommige teamleden werken hier al tientallen jaren (de chef-kok werkt er al 40 jaar). Ze kennen de ruimte, de vaste gasten, de gerechten en het ritme van de bediening bijna instinctief.
Alles is precies, maar niets voelt overdreven formeel aan. Er is een niveau van aandacht dat je misschien associeert met de allerbeste restaurants ter wereld, gebracht met het gemak van een plek die gewoon weet wat ze doet.
Geen theater. Geen onnodige uitleg. Gewoon zeer goede gastvrijheid.
We begonnen natuurlijk met de beroemde kroketten. Daarna volgden Camarão à Malaguenha, gefrituurde inktvis en vervolgens steak. Het soort gerechten dat al duizenden en duizenden keren is bereid.
Als afsluiter een van de specialiteiten van het huis: Crêpes Suzette, aan tafel bereid. Een klein stukje ceremonie dat op de een of andere manier nooit plechtig aanvoelt.
In een wereld die geobsedeerd is door wat nieuw is, herinnert het ons aan de waarde van consistentie. Van iets jarenlang elke dag goed doen. Van hoge standaarden hebben zonder ze voortdurend te hoeven verkondigen (zoals sommige gerechten die niet op het menu staan...).
Het is ook een heel Portugese vorm van luxe.
Dit zijn de plekken waarvan we willen dat mensen die ons in Portugal bezoeken ze kennen. Ze maken net zo goed deel uit van de cultuur rondom ISTO. als de fabrieken, de straten, de cafés, de kunstenaars en de mensen met wie we samenwerken.
Gambrinus doet dit al sinds 1936. Op een dag zouden we graag hetzelfde kunnen zeggen.
